پهلوان پهلوانان ، افسانه نبود
برخی با لبهایشان می خندند و برخی با چشم هایشان ، اما او با همه چهره اش می خندید . وقتی می خندید ، چشم های او بر پهنه وسیع صورتش گم می شد . آن چنان که گویی هرگز چشمی براین صورت نبوده است . سیمای کودکی او نیز غیر از این نبود : پوست سوخته ، گونه های پر و چاق که وقتی می خندید اصلا چشم های او پیدا نبود و بچه های خانی آباد که شوخ اند و نکته گیر می گفتند:
وقتی غلام می خواهد بخنده چشمها شو یک جایی قایم می کند ! و غلام  که مهربان و پر خنده بود از شوخی خوشش می آمد باز هم می خندید. اصلا همیشه می خندید .

جهان پهلوانا ، صفاي تو باد                        دل مهرورزان ، سراي توباد
 
جهان ورزش ، هرگز ياد ندارد ، قهرماني با اينهمه عاشق و سپاسگزار ....
به راستي ، كه را سراغ داريد، تا اين اندازه محبوب و ستودني ؟